Kimler KEP Almak Zorunda? Dijital Dönüşümdeki Adaletsizlik ve Sıkıntılar
Herkesin “KEP” dediği, resmi yazışmaların dijital platformlarda güvenli bir şekilde yapılabilmesi için zorunlu hale getirilen bir sistem var. Ancak bu sistemin, toplumu gerçekten dijitalleşmeye teşvik edip etmediğini sorgulamak gerekiyor. KEP (Kayıtlı Elektronik Posta) almak zorunda olanlar kimlerdir? Bu, aslında sadece bir yasal zorunluluk mu yoksa başka bir toplumsal denetim mekanizmasına dönüşen bir uygulama mı? Hepimiz, bu dijital zorunlulukla ilgili farklı düşüncelere sahibiz ve belki de çok geç olmadan, bu konuda daha ciddi bir tartışma başlatmalıyız.
Teknolojinin hayatımıza hızlıca entegre olmasıyla birlikte, dijitalleşme, devlet ile vatandaş arasındaki iletişimin temel taşı haline gelmeye başladı. Ancak burada dikkat edilmesi gereken çok önemli bir nokta var: Dijitalleşmenin adil ve eşit olamayışı. KEP almak zorunda olan herkes için, bu zorunluluğun getirdiği yükümlülükler, teknolojiye ne kadar hakim olduklarından bağımsız olarak, eşitlikten çok uzak bir yerde duruyor. Dijitalleşmenin getirdiği “zorunluluk” gerçekten faydalı mı, yoksa toplumsal eşitsizliği daha da derinleştiriyor mu? Bu sorular üzerine düşünmek, tartışmak ve belki de sistemin zayıf noktalarını daha geniş kitlelere duyurmak çok önemli.
KEP Zorunluluğu Nedir?
KEP, devletin, şirketlerin ve bireylerin resmi yazışmalarını güvenli bir şekilde dijital ortamda yapabilmelerini sağlayan bir sistemdir. Özellikle ticaret hayatında, şirketlerin bu sistem aracılığıyla yazışmalarını sürdürmesi yasalarla zorunlu hale gelmiştir. Ayrıca, bireylerin de bazı resmi işlemlerini KEP üzerinden yapması gerekmektedir. Bu, dijitalleşmeye bir adım daha yakın olmak için atılmış bir adım gibi görünse de, işin arka planında çok daha ciddi sorunlar yatmaktadır.
Kimler KEP Almak Zorunda?
İş dünyasında faaliyet gösteren çoğu şirket, 2018 yılında çıkartılan bir yasa ile birlikte KEP sistemi üzerinden yazışmalar yapmak zorunda hale geldi. Bu zorunluluk, ticari hayatı düzenlemeyi ve işlemleri daha hızlı, güvenli bir şekilde yapmayı amaçlamaktadır. Ancak burada dikkat edilmesi gereken bir nokta var: KEP almak zorunda olan sadece şirketler mi? Peki ya kamu hizmeti sağlayıcıları, serbest meslek erbapları veya bireyler? Türkiye’de KEP, şirketlere yönelik zorunlulukla sınırlı kalmamış; birçok devlet kurumu ve resmi daire de bu sisteme entegre olmuştur. Bu da demektir ki, aslında devletle etkileşime giren neredeyse her birey, bir şekilde bu dijital sistemi kullanmak zorunda kalabilir.
Ancak burada bir tartışma başlatmak gerek: Dijitalleşme her yaştan, eğitimden ve altyapıdan insana uygun mu? Devlet ve şirketler dijital sistemlerin adeta dayatılması konusunda ne kadar haklılar? Yaşlı nüfus ya da dijital okuryazarlığı düşük insanlar için bu bir fırsat mı yoksa bir engel mi?
Zayıf Yönler ve Tartışmalı Noktalar
1. Eşitsizlik ve Erişim Sorunları: Dijitalleşme, toplumun her kesimi için uygun bir zemin yaratmıyor. KEP almak zorunda olanlar, sistemin sağlamadığı eşit fırsatlar nedeniyle zor durumda kalabiliyorlar. Özellikle kırsal kesimde yaşayan, teknolojiye erişimi sınırlı olan ya da dijital okuryazarlığı düşük olan bireyler için bu zorunluluk bir engel teşkil edebilir. Evet, teknolojik gelişme kaçınılmaz, ama bu gelişmeye adapte olamayanlar ne olacak? Dijitalleşme, sınıflar arasındaki uçurumu büyütüyor mu?
2. Devletin Gözetimi ve Gizlilik: KEP, devletin vatandaşlarla olan iletişimini dijital platforma taşırken, aynı zamanda büyük bir veri akışını da yaratıyor. Bu durum, devletin gizlilik ve veri güvenliği konusunda ciddi soruları gündeme getirmesine neden oluyor. KEP’in getirdiği dijital sistemin güvenliği, devletin sürekli denetimiyle birleşince, bireylerin özel verilerinin korunup korunmadığı konusunda ciddi endişeler ortaya çıkabilir.
3. Zorunluluğun Katkı Sağlayıp Sağlamadığı: Dijitalleşmenin amacı daha verimli ve güvenli işlemler yapmak olsa da, KEP sisteminin gerçekten bu hedefe hizmet edip etmediği sorgulanabilir. Sistemin kullanımının yaygınlaşmasıyla birlikte, daha fazla güvenlik açığı mı ortaya çıkıyor? Gerçekten işlemler hızlanıyor mu yoksa sadece kağıt üzerinde daha “modern” bir süreç mi işletiliyor?
Tartışma Başlatacak Sorular
KEP sistemi dijitalleşmeye katkı sağlasa da, bu zorunluluk toplumun büyük bir kısmı için gerçekten erişilebilir mi?
Devletin dijitalleşmeye ayak uyduran, fakat teknolojiye erişimi olmayan vatandaşları göz ardı etmesi, sosyal eşitsizliği derinleştiriyor mu?
Veri güvenliği ve gizlilik konusunda devletin sorumluluğu ne kadar? Dijital yazışmalar gerçekten güvenli mi?
KEP sistemi, sadece ticaretin hızlandırılması ve düzenlenmesi amacıyla mı getirildi, yoksa gizli denetim araçlarına dönüşmüş olabilir mi?
Sonuç: Dijitalleşme Evet, Ama Herkes İçin Eşit Mi?
Sonuç olarak, KEP sistemi dijitalleşme adına atılmış önemli bir adım olabilir. Ancak, bu adımın ne kadar adil olduğu ve gerçekten herkes için uygun olup olmadığı ciddi bir soru işareti taşıyor. Dijitalleşme, toplumsal yapıları dönüştürme potansiyeline sahipken, aynı zamanda bazı kesimlerin dışlanmasına da yol açabilir. KEP almak zorunda olanlar, bu sistemin avantajlarından faydalanabilirken, diğerleri dijital uçurumla baş başa kalabilir.
Peki, dijitalleşme gerçekten her kesim için eşit bir fırsat yaratıyor mu, yoksa sadece belirli bir kesimin erişimine sunulmuş yeni bir zenginlik ve güç kaynağı mı?