Kafes Yapı Nedir? Bir Anın Hikayesiyle Anlatayım
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk havasında gözlerimi açtım ve derin bir nefes aldım. Soğuk, o eski Kayseri sabahlarının tipik havasıydı. Biraz buruk, biraz karamsar… Ama yine de kendimi uyanmış hissediyordum. Yatakta bir an durakladım, göğsümdeki hafif hıçkırıkları hissettim. Bir şeylere odaklanmak istiyordum ama kafamda yine binlerce düşünceyle kaybolmuş gibiydim. İşte o anda, babamın bana bir gün bahsettiği bir kavram aklıma geldi: kafes yapı.
O İlk Sohbet
Bir gün, yıllar önce, kaybolmuş bir sabah saatinde, babamla öğle yemeği öncesi küçük bir sohbetimiz olmuştu. Kayseri’nin içinden geçen rüzgarla birlikte oturduğumuz küçük parkta, sohbet ederken, o yıllarda çok basit görünen ama şimdi bana dünyaları anlatan bir cümle kurmuştu. “Kafes yapı nedir biliyor musun?” demişti. O an, kafesin yapısının benim için ne ifade ettiğini gerçekten anlayamamıştım.
Babamın o sıcacık sesindeki sıcaklık, o zamanlar bana sadece bir teori gibi gelmişti. Anlatırken gözleri parlıyordu, ama ben sadece onun söylediklerini bir kenara bırakıp hayatıma devam etmeyi tercih etmiştim. Bir gün, o kavramın ne anlama geldiğini çok iyi anlayacak, her şeyin yerli yerine oturduğunu hissedecektim.
O an o kadar basitti ki: Kafes yapı, temelde bir yapının, aslında bir yerin ve insanın ne kadar sınırlı olduğunun göstergesi oluyordu. Yani, yapılar kurarız, kendimize duvarlar çekeriz, ama bunlar bizi sınırlayan duvarlar olmaktan öteye geçmeyebilir mi? Bunu o zaman tam anlamış değildim ama ne zaman hayatımda bir engelle karşılaşsam, zihnimde bu küçük “kafes yapı” terimi yankı yapmaya başladı.
Kafes Yapının Gerçek Yüzüyle Karşılaşmak
Zamanla, işlerim ve hayattaki zorluklarla yüzleşirken kafes yapının anlamını derinden keşfettim. Özellikle kariyerimin başında, kendi “kafesimi” kurmaya başlamıştım. İşe başlamış, her şeyimi düzenlemiş, ama bir türlü kendimi tam anlamıyla özgür hissedememiştim. Bir kafesin içinde hapsolmuş gibiydim, sürekli aynı rutin içinde dönüp duruyordum. Bu duyguyu o kadar derin hissediyordum ki, her yeni günü, bir önceki günden farkı olmayan bir parantez gibi görmeye başlamıştım.
Ama kafes yapının asıl derinliğini o gün fark ettim. İş yerindeki bir toplantıya katıldım. Herkes toplantı odasında, birbirine aynı yorgun bakışları atarken, bir şeylerin ters gittiğini hissettim. O kadar çok şey var ki, bir araya getirmeye çalışıyorum, ama bir türlü yapamıyorum. O kadar kafa karıştırıcı bir durumdu ki! “Bunun sonu böyle mi gidecek?” diye düşündüm. İnsanlar, birbirlerine bağlı kafesler içinde, özgürlükten bahsediyorlar ama her biri kendi içinde tıkalı bir alanı yaşıyor.
Bir anda tüm bu düşüncelerle birlikte kafamda bir ışık yandı. “Belki de kafes yapı, sadece dışarıdan değil, içimizden de oluşuyor. Kendi kafesimizi kuruyoruz. Çıkmak için önce içimizi keşfetmeliyiz” dedim. O an, küçük bir çığlık gibi duydum zihnimde; “Bunu anlayan ben miyim?”
Kafes Yapının Çıkış Yolu: Kendini Anlamak
Bazen bir kavramın derinliğine inmeyi, onun seni içine çekmesine izin vermeyi beklemek gerekiyor. O “kafes yapı” terimi bana, aslında dışarıdaki engellerin değil, içimdeki korkuların ve sınırlamaların beni tutan şeyler olduğunu öğretti. Gözlerimdeki bulanıklık kalktı. O an, toplantıdan sonra kendime yeni bir yol çizdim. Çevremdeki duvarlar, aslında sadece zihnimde inşa ettiğim duvarlardı.
Şu an dönüp bakınca, işte o zaman anladım. Kafes yapı, yalnızca fiziksel yapılar değil, aynı zamanda içsel yapılar da olabiliyor. Her bir insan kendi kafesini kuruyor. Hem de bazen o kafesi o kadar güzel yapıyoruz ki, çıkmayı bile unutuyoruz.
Kafes Yapı ve Hayal Kırıklığı: Sonra Ne Oldu?
Bir yıl sonra, işlerim daha düzenli hale gelmişti. Ama hala içimdeki kafesi tam olarak aşamamıştım. Kafesimin sınırları hala bir yerlerde fazlasıyla belli oluyordu. Yavaşça ve bazen zorla, dışarı adım attım. Kafes yapı derken aslında, içsel özgürlüğü kazanmanın önemini kavramıştım. Kendime izin verdim. Kayseri’nin soğuk sokaklarında, yalnız başıma yürüyerek, gerçekten özgür olmanın ne demek olduğunu hissettim. O an, yalnızca dışarıdaki kafesin değil, içsel kafesin de çözüldüğünü fark ettim.
Sonunda, “kafes yapı” dediğimiz şeyin aslında tam olarak ne olduğunu anladım: Sadece duvarlar, sadece sınırlamalar değil. Kafes yapı, yaşamın kendisi. Bazen o duvarları yıkmak için sadece doğru zamanı beklemek, doğru soruları sormak ve doğru insanla bir şeyleri paylaşmak gerekiyor.